…op wereldreis…

Oktober 2004
Menigeen had mij er al voor gewaarschuwd: “The travelbug”. Ben besmet met het reizigersvirus en het enige medicijn is weer te gaan reizen..

Neemt niet weg dat ik jullie allemaal weer vre-se-lijk ga missen en aan jullie zal denken..
…Uit het oog betekent bij mij niet uit het hart…!

x

Februari 2004
Het huisje-boompje-beestje-scenario is zojuist naar het rijk der fabelen verhuisd.:(
Op het moment dat je je dat realiseert, kun je 2 dingen doen: verdrietig zijn om wat je niet (meer) hebt of blij zijn met wat je wel hebt. Ik heb gekozen voor het laatste. En wat ik dan heb?

Een heleboel familie en vrienden die altijd voor me klaar staan, vrijheid en wat geld. En wat zou ik nu doen als ik alle tijd en vrijheid aan mijzelf had (en tot nu toe nooit gedurfd heb)?

…op wereldreis…

Op deze site kun je mijn belevenissen volgen, een berichtje plaatsen en mijn reisschema bekijken.

Tot gauw! Grz Heleen

Waarom?
Omdat ik weer terug ben van weggeweest
&
ik die dag de sleutel krijg van mijn
Nieuwe appartement…

…Alwaar de thuistap is geopend van 17:00 tot 20:00 uur

Tot de 15e!

HELEEN

Zo, ik ben terug. Van weg geweest ja. (Hehe, eindelijk !)

En ben teruggekomen met een boel bagage. Letterlijk, maar zeker figuurlijk. En dat kan niemand me meer afnemen. Ik ben erg content met alles wat ik gedaan en beleefd heb, de mensen die ik heb ontmoet, de plaatsen die ik heb gezien etc. Helemaal goed!

Mijn terugkomst was grandioos. Al voordat ik door de douane was, kreeg ik veel smsjes en telefoontjes. Door de douane gaan was nog een beetje een gedoe, mijn surfboards pasten niet tussen de schuifdeuren door als ik ze op het karretje zou laten staan. Ik dus mijn boards eraf halen, staan er opeens twee douanebeambten naast me om me te helpen. Werd ik dus naar buiten ‘geescorteerd’. Eenmaal door de schuifdeuren heen, stond ik een beetje verward te bedenken hoe nu verder, hoor ik ineens: “He Duif!!!” Staan Hans en Margot bij de exit, met een ‘Welcome-back’-ballon. Wat een fantastische verrassing!

Mijn moeder kwam net aanrijden toen wij de terminal uitliepen. Wat een timing!
Thuis had mijn vader zijn best al gedaan om een heerlijke lunch in elkaar te draaien: lekkere verse aspergesoep en een broodje carpaccio! Hmmm! Anja stond ineens voor de deur stond, dus die kon lekker aanschuiven. Mijn broer, zus, zwager & kids kwamen even buurten en later kwam Pauline ook nog ff langs.

Straks gaan we kroketten in elkaar draaien voor morgen. Samen met mijn vader in de keuken, da’s altijd gezellig! En nu weer tijd voor ‘real life’. Om te beginnen, ga ik straks maar eens een wasje draaien, pfff… De jetlag begint nu toch wel in te slaan, maar ga proberen lang wakker te blijven, zodat ik meteen in het ritme kan komen.

We shall see!

Kuszz zzz zzz…

Het is er ein-de-lijk van gekomen! Ik heb gezwommen met dolfijnen!
En het was FANTASTISCH!

Eenmaal aangekomen op de keys ben ik gaan bellen om mijn droom te bewerkstelligen. Helaas kreeg ik te horen dat alles de komende 3 weken volgeboekt was. (Wat in zou houden dat ik WEER niet met dolfijnen zou kunnen zwemmen) Dat viel rauw op mijn dak, en was erg teleurgesteld. Maar besloot om niet bij de pakken neer te gaan zitten en ging naar de bar om onder het genot van een glaasje rode wijn de zonsondergang te bekijken.

Ik zat nog geen 5 seconden en werd al aangesproken door een of andere irritante vent. Die moest blijkbaar nodig zijn verhaal kwijt dat ie tv-series schreef (Desparate Housewifes) en beroemd was. LEKKER BELANGRIJK! Ik liet duidelijk blijken dat ik niet geinteresseerd was in zijn verhaal en dat ik de zonsondergang wilde zien, maar hij had duidelijk een plaat voor zijn kop. Op dat moment kwam de bartender naar me toe om een wijntje aan te bieden van een tafel verderop. Dankbaar nam ik van deze gelegenheid gebruik om naar de desbetreffende tafel te lopen voor een gesprek. Aan tafel zaten John, Darin en Will uit North Carolina. Zij hadden vanaf hun tafel het gebeuren zitten aanschouwen en besloten een reddingsactie op te zetten. We raakten aan de praat en op een gegeven moment kwam het gesprek op dolfijnen. John zei dat ie wel wat voor me kon regelen.

De volgende ochtend werd ik gebeld: John wist een adres waar ik terecht kon om 3 uur ‘s middags. Ik helemaal blij natuurlijk! Aangezien ik had verteld dat het mijn #1 wens was op mijn denkbeeldige lijstje met dingen die ik in mijn leven wilde doen/zien/beleven, stonden ze erop met mij mee te gaan voor moral support en om foto’s te nemen. Dit was natuurlijk superaardig, nu kon ik mijn blijdschap delen.

Eerst kregen we een 1 uur durende instructie. (Ik was enigszins ongeduldig, want ik wilde natuurlijk zo snel mogelijk het water in om met de dolfijnen te zwemmen)
Eindelijk was het zover. Ik mocht met twee dolfijnen zwemmen, een moeder met haar zoon. En het was nog beter dan ik had durven hopen! Kortom: HE-LE-MAAL TOP!
Ik liep de rest van de dag met een glimlach op mijn gezicht die er met geen mogelijkheid vanaf te krijgen was! En nu nog, iedere keer als ik de foto’s zie, dan vind ik het opnieuw superfantastisch!

Ik werd door John uitgenodigd in zijn huis te slapen. Ik had er nooit bij stilgestaan dat het Memorial weekend was en dat alle amerikanen tijdens dit weekend naar de Florida Keys afreizen voor een lang weekend. Ik kon nergens een kamer onder $400,- krijgen, dus nam het aanbod dankbaar aan op de voorwaarde dat ik John zou betalen voor de nachten dat ik daar sliep. Ik sliep op een matras in de huiskamer en toen ik de volgende ochtend wakker werd, stonden John, Darin en Will in de keuken een ontbijtje in elkaar te draaien. Aangezien ik had zitten afgeven op de amerikaanse eetgewoonten, deden ze erg hun best om iets ‘gezonds’ voor mij te maken. Zelf zaten ze gebakken worst, spek, eieren, hashbrowns en kaas te eten.

Na twee nachtjes ben ik doorgereden naar Key West. Vanaf de keys ben ik een halve dag gaan diepzeevissen. Helaas geen Marlin of Sailfish, maar wel bijna een hele grote haai! Ik heb erg genoten van dit middagje op het water.

Nog twee nachtjes en dan vlieg ik richting huis. 3 juni 10:50 uur land ik op Schiphol vanuit Londen.
Ik kijk er naar uit om iedereen weer te zien!

Tot snel!

Ik ben inderdaad niet in Monte Verde gebleven, maar ben vanuit Monte Verde doorgereden naar… tja dat wist ik nog niet, ben gewoon richting de kust gaan rijden en toen het donker begon te worden was ik vlakbij Jaco.

Ben dus terug gegaan naar Jaco en heb daar wat locals bezocht die ik tijdens mijn vorige bezoek had ontmoet. Onder andere Piko & Alejandro van Piko’s Surfshop. Zij hebben mijn surfboards shockproof ingepakt, zodat ze de reis theoretisch gezien kunnen overleven. Maar ik heb natuurlijk nog het schrikbeeld van mijn laatste vliegreis op mijn netvlies staan: Toen kwam mijn board nou niet echt lekker van de band rollen, met als gevolg een board met een extra rail aan de linkerkant. Balen! Ik overweeg om dat board via Ebay ofzo te verkopen als ik weer terug ben in NL. Want ik heb nu natuurlijk een ander board en daar ben ik dikke maatjes mee! We zullen zien of ze de reis overleven….

Ik werd door vrienden van Piko en Alejandro uitgenodigd om te komen bbq-en. Daar had Leentje natuurlijk wel oren naar! Mijn bijdrage was een tube wasabi en een flesje Kikkoman soyasaus voor de (JAWEL!!!! : ) sashimi (hmmmmmmmmmmmm!!!) Toen we eenmaal bij het huis aankwamen bleek het een megavilla te zijn! Heel gaaf, swimmingpool met overflow, uitzicht op Puntarenas en Hermosa, Jacuzzi, etc, etc.

Het huis is van Michael en zijn vrouw. Michael is geboren op Curacao, met NL ouders, dus we konden lekker NL kleppen. Ze wonen in Miami, dus we hebben afgesproken dat we een dagje gaan varen op hun boot. Tja, ik weet het, mijn leven is erg saai… (gaap)

Ben dus net van Jaco naar San Jose gereden en mag morgenochtend fijn om 4 uur opstaan om op tijd op het vliegveld te zijn. Voordeel is dat ik dan lekker op tijd in Miami ben en nog de hele dag heb. Heb eindelijk reactie van het dolfijnengebeuren. Miscommunicatie ivm onjuiste cc-gegevens. Dus opnieuw email verstuurd en nu maar hopen dat ik het programma kan volgen waar ik me voor op had gegeven. Zo niet dan zie ik wel: waar een wil is, is een weg. Toch???

Knuf Heleen

Tijdens mijn verblijf in El Arenal kreeg ik een emailtje van Audrey. Ik heb haar in Durban (Zuid Afrika) ontmoet en ben haar hier in Costa Rica heel toevallig in Pavones tegen het lijf gelopen. In haar mailtje nodigde ze me uit om haar te bezoeken in Junquillal, waar een vriend van haar een huis heeft. Ik had toch geen plannen dus ben ik naar Junquillal gereden en heb daar een paar dagen doorgebracht in een fantastisch huis met alles erop en eraan. En natuurlijk ook gesurft.

Vandaag ben ik naar Monte Verde National Park gereden. Monte Verde is een cloudforest. En inderdaad heel mistig hier. En nat! De dirtroads zijn al een uitdaging an sich! Moet zeggen dat ik het hier niet superspectaculair vind, dus overweeg om vandaag nog ergens anders naar toe te rijden. Ik kijk wel ffies…

Ik heb ook nog steeds geen bevestiging betr mijn bezoek aan de Florida Keys, waar ik wil gaan zwemmen met dolfijnen. Balen, maar ja… Ga ze vanavond wel eventjes bellen..

En na Miami kom ik EIN-DE-LIJK naar huis! Zoals het er nu naar uitziet ben ik 3 juni weer in Holland!!

Knuf, Heleen

Vanuit Tamarindo ben ik naar Playa Grande gegaan. Dit ligt ten noorden van Tamarindo en is nog niet toeristisch. Heb in een soort houten hutje met en dak van bananenbladeren geslapen. Wel onder en klamboe, want anders zouden de mosquitos een groot feestmaal aan mij hebben!

Terwijl ik in Playa Grande was is het regenseizoen officieel begonnen. De regen kwam met bakken uit de hemel. Voor de lokale bevolking is het begin van het regenseizoen en groot feest, want in dit gedeelte van Costa Rica is het buiten dit seizoen erg droog en daar heeft de landbouw etc ernstig onder te lijden. Grappig is dat tijdens de regen heel de krabben van het strand komen, dus xb4s nachts hoorde je ze lopen en de volgende ochtend zat de hele tuin vol met krabben!

Na een paar nachtjes in de bananenhut ben ik doorgereden naar Midden-Amerika’s actiefste vulkaan El Arenal. Onderweg kwam ik een duitse bakkerij tegen, waar ik heerlijk heb zitten genieten van een echt multikornbroodje met kalfsleverworst. Hmmmmmmmmm! De laatste 7 maanden heb ik het moeten doen met witbrood, dus dit was feest voor Heleen. Toen ik naar binnen ging om te betalen zag ik een schap met Haribo dropjes. Meteen een zakje (ok, ik geef toe, het vlees is zwak…: twee zakjes) gekocht. Mijn dag kon niet meer stuk!

De rit richting de vulkaan was prachtig. Ik heb onderweg heel veel verschillende dieren (vooral vogels) gezien. De weg is wel errug slecht. Maar daar draait mijn Teriosje (rijdende flightsimulator) zijn hand niet voor om.

Omdat ik op internet had gezien dat de observatory lodge de enige accomodatie is met zicht op de errupties, heb ik een diepteinvestering gedaan door hier te verblijven. $47,- (!!!)
Dit bleek absoluut de moeite waard te zijn, want heb tot diep in de nacht naar de vuurspuwende berg zitten kijken. (En heb en paar prachtige fotoxb4s, al zeg ik het zelf…)

Nu moet ik er wel even bij vertellen dat het absoluut niet vanzelfsprekend is dat je de vulkaan daadwerkelijk kunt zien. Er komen hier jaarlijks enorm veel toeristen naar toe en heel vaak verlaten zij El Arenal zonder de vulkaan gezien te hebben. Dit komt doordat wolken de vulkaan bedekken. Je moet dus mazzel hebben dat het helder weer is.

xb4s morgens heb ik 3 uur gehiked door het weelderige bos naar de lava van 1992. De Arenal maakte indrukwekkende rommelgeluiden en ik hoorde en zag de stenen (ter groote van een auto) naar beneden rollen. Erg indrukwekkend. Na de hike ben ik richting Fortuna gereden (de andere kant van de vulkaan) Hier heb ik een goedkope cabina met uitzicht op de vulkaan. Ik heb midden in de nacht enorme explosies gehoord en vanmorgen vroeg zag ik na zoxb4n explosie een enorme champignonwolk boven de vulkaan. Erg gaaf!

Ik sta nu op het punt om naar de Tabacon Hotsprings te gaan. Dit is een verzameling natuurlijke hotsprings. Ben benieuwd!

Manuel Antonio was top! Ben het nationale park ingeweest. En heb daar een mooie hike gemaakt. Onderweg oa. aapjes, lizzards en luiaards tegengekomen. Na mijn bezoek aan het park meteen de zee in, want de golven waren perfect! Begin eindelijk af en toe een ‘schone golf’ te rijden. Mag ook wel na zoveel tijd, maarja kan er ook nix aan doen dat ik geen wonderkind ben…

‘s middags in de minisuper kwam ik een kerel tegen die vroeg hoe lang ik van plan was in Manuel Antonio te blijven. Ik zei dat ik dat nog niet wist en vroeg waarom hij dat wilde weten. Bleek hij de producer te zijn van de nieuwe surffilm ‘Surfschool’ die verderop op het strand werd opgenomen. Ze waren op zoek naar surfchicks (figuranten, voor $10 per dag…) voor the movie, of ik interesse had! Ben op de set wezen kijken, was allemaal erg interessant, maar heb toch besloten dat ik liever de volgende dag door wilde reizen naar Jaco, voor andere avonturen…

In Jaco hebben we wat vrienden van mijn reisgenoot bezocht. ‘s avonds ekker gegeten in een Soda (eettentje met typisch costaricaans eten) voor $2,50 pp. Het eten hier is ander dan in NL. Ff wennen in het begin, maar zal ook weer wennen zijn om ‘normaal’ te eten. Een typisch Costaricaans ontbijt is een ontbijt met veel fruit, gallo pinto (rijst met bonen en specerijen) en koffie of thee. Lunchen doen ze hier niet echt. Wat fruit en toast en dan houdt het wel op. ‘s avonds Casado; pinto, vlees, tortilla’s en salade. Mijn favo drinks in Costa Rica zijn de vruchtensappen; vers fruit in de blender gemixed met ijsblokjes of melk. Ik vind mango en cas(kleine groene vrucht met zaadjes, zoals passievrucht… maar dan anders) de lekkerste.

De volgende ochtend ben ik alleen doorgereden. Werd tijd om mijn eigen gang te gaan…
Ik wilde graag naar Nosara toe. Ik dus met de auto terug naar de Nicoya Peninsula, deze keer niet met de ferry maar over een brug. Vlak voor de brug werd ik aangehouden omdat ik te hard reed. Nu had Adobe rentalcars mij op het hart gedrukt bekeuringen absoluut NIET te betalen, omdat deze automatisch naar hun verstuurd worden. Ik dus vertellen dat ik om die reden geen ticket ga betalen, en uiteindelijk verscheurden ze de ticket. (Dus ook niet achteraf via Adobe rentalcars) Pfieuwww!!!

Goed, eindelijk in Playa Nosara&Guiones aangekomen, kom ik erachter dat het een heel duur plaatsje is. Ben naar het strand gereden voor een duik in de zee en daarna doorgereden naar Junquillal. Nadat ik hier een onderkomen voor de nacht gevonden had heb ik gesurft tot zonsondergang (prachtig!)

Vanmorgen ben ik via Playa Negra en Playa Avallanas doorgereden naar Tamarindo. Hier moet ik even wat regelen met Adobe en dan vervolg ik mijn reis. Ik wil graag naar de vulkaan el Arenal en moet nog even uitzoeken of er ten noorden van Tamarindo nog interessante plaatsen zijn.

I’ll keep you posted!

Knuf, Heleen

Pavones was echt top! Niet zo zeer vanwege het plaatsje zelf, maar de golven… Geweldig om een golf te zien die zodra je erop surft, helemaal doorloopt tot in de baai.

Wij verbleven niet in Pavones zelf, maar in Punta Banco bij een stel NL-ers die daar cabinas verhuren. Lekker weer een beetje slap NL ouweh..en. Punta Banco ligt helemaal in de jungle, tegen de kust van Panama aan. Dus om ons heen allemaal wildlife, zoals aapjes, leguanen, slangen, etc..

In Pavones liep ik iemand tegen het lijf die ik in Zuid Afrika heb ontmoet. Wat een toeval! Zij had mij allerlei tips gegeven, waaronder Pavones. Dus gezellig hapje en drankje mee gedaan om bij te kletsen. Wellicht loop ik haar later deze reis nog tegen het lijf.

Vanaf Pavones zijn we letterlijk naar de overkant gereden. Met de boot vanaf Pavones een uurtje, maar met de auto dik vijf uur! Matapalo staat ook bekend om de goede surfspots, maar het is hier heel duur. $60(!!!!!!!) voor een accommodatie in de jungle. De kamer was zonder ramen en deuren, met een buitendouche, waar iedereen die in de nabijgelegen bar je zou kunnen zien douchen. Nou had het op zich wel zxb4n charme, midden in de jungle onder een klamboetje slapen, maar aan de andere kant: je zit wel in de jungle met oa slangen, spinnen, aapjes, die onaangekondigd je kamer binnen kunnen! En dan nog onze spullen, die niet achter slot en grendel konden… Daarom verbleven we in Puerto Jiminez, voor $10 per persoon. Beter!

Vanaf Matapalo zijn we via Punta Uvita en Dominical naar Manuel Antonio gereden. Het plan was om in Dominical te blijven, maar hier was niet veel te beleven, dus zijn we doorgereden naar Manuel Antonio. Nu nog ff een slaapplaats zoeken, maar dat moet geen probleem vormen.

Ik hoop dat de moeders onder jullie gister een fijne moederdag hebben gehad. Ik zat in de jungle zonder electriciteit en telefoon, dus bij deze: MAMA, fijne moederdag! Ik ga je zo ff bellen om weer lekker bij te kletsen.

Dikke knuf, Heleen

In San Carlos heb ik (als enige niet-Tico) een lokaal festijn bijgewoond met oa stierengevechten en rodeo. Erg bijzonder om dat eens mee te maken. Heb helaas wel een ernstig ongeluk zien gebeuren. De stier liep over zijn berijder heen, nadat ie van zijn rug was gevallen… Ouch!!

Gisteren heb ik Rio Frio, waar mijn reisgenoot vandaan komt, bezocht. Heb zijn aan alcohol verslaafde vader ontmoet (erg triest, moesten bier voor hem gaan kopen…) En later zijn moeder, die mij volledig in de watten heeft gelegd door allerlei lekkers voor me te koken. Zat gezellig buiten in de xb4keukenxb4 naast het houtgestookte kookstel (als je het een kookstel kunt noemen..) toe te kijken. En het kleine beetje spaans wat ik beheers uit te proberen.

Later op de avond voetbal gaan kijken in de kroeg. Was weer een latertje, maar wel weer erg gezellig. Werd de hele tijd gevraagd om te dansen en uiteindelijk (na een aantal drankjes) toegegeven.. Voelde me enorm voor lul staan/dansen, maar dat mag de pret niet drukken..

De volgende ochtend, na een verfrissende duik in de rivier zijn we doorgereden naar de Caribbean Coast. Helemaal naar Puerto Viejo, vlakbij de grens met Panama. Toen we hier aankwamen was het net donker geworden en we reden wat rondjes op zoek naar een goedkope accommodatie. Toen we bij het politiebureau wat wilden vragen, werden we volledig genegeerd. Ze waren namelijk grote balen in beslag genomen cocaine naar binnen aan het dragen!!! (Maak nog eens wat mee hier…)

Vanaf Puerto Viejo zijn we helemaal naar de andere kant van Costa Rica gereden. Zijn nu bijna in Pavones, het surfwalhalla van Costa Rica. Hopen dat er een beetje golven zijn, zo niet, wordt het tijd om eens een hengeltje uit te gooien naar een Marlin of Sailfish…

Ciao, Heleen